Belforten van Nord-Pas de Calais

  • Lille

    Lille

    © Atout France/Michel Angot

Belforten van Nord-Pas de Calais Calais fr

Wist u dat 23 van de 50 Belforten uit Nord-Pas de Calais op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat?

Aangemoedigd door de Franse koningen werden ruim 1000 jaar geleden de eerste belforten in de Noord-Franse dorpen gebouwd. Wat ooit wachttorens of gevangenissen waren, zijn nu de trotse symbolen van de macht, de kracht en de onafhankelijkheid van de stadsbewoners.

Versterkte steden
Het noorden van Frankrijk, een welvarend en eenvoudig te bereiken gebied, was lange tijd een speelbal tussen Spanje en Frankrijk, maar werd definitief Frans grondgebied onder Lodewijk XIV, dankzij het genie van Vauban en diens beroemde "Pré Carré".

Op een denkbeeldige lijn tussen de zee en de Ardennen werden talrijke versterkte steden opgericht die de binnendringende vijand op een afstand moesten houden. De vestingwerken van Vauban deden dienst tot in 1870, waarna hun militaire functie vervaagde en alleen nog de rijke architectuur met vestingen en courtines, ommuringen en stervormige grachten overbleven.

Nord-Pas de Calais is trots op haar 13 versterkte steden die ook vandaag nog hun omwalling hebben behouden : Calais, Gravelines, Bergues, Saint-Omer, Boulogne-sur-Mer, Montreuil-sur-Mer, Arras, Lille, Condé-sur-Escaut, Cambrai, Le Quesnoy, Maubeuge, en Avesnes-sur-Helpe.


De Belforten
Nord-Pas de Calais bezit 52 van deze symbolische klokkentorens, het grootste aantal van Europa. De streek bezit ook de oudste toren gelegen in Boulogne-sur-Mer, de hoogste toren in Lille en de nieuwste toren in Grande-Synthe. Sinds juli 2005 staan er 23 op de werelderfgoedlijst van de Unesco.

Want een klokkentoren is nu eenmaal niet zomaar een toren. Hij kwam tot stand in de 12e eeuw met de Chartes Communales, de gemeentehandvesten. Hij wedijverde met de landsheerlijke slottoren en de kerkklok. Hij symboliseerde autonomie en macht. De klokkentoren vormde 11 eeuwen geleden het hart van de stad en doet hij nog steeds. Hij is de belichaming geworden van een nog altijd aanwezige ancestrale cultuur.